• Na zdjęciu elegancko ubrana ruda kobieta. Siedzi na poręczy fotela, jedną rękę opiera na oparciu. Patrzy w lewą stronę kadru. Fotel ma obicie koloru jasnego złota. Z tyłu meble i zasłony w tym samym kolorze oraz stolik z wazonem kwiatów.
  • Dwie kobiety o azjatyckich rysach stoją w mieszkaniu. Młodsza z przodu ma dwa warkocze, uśmiecha się. Starsza z tyłu ma ścierkę w rękach. Patrzą na osobę przed nimi, sylwetka nieostra.
  • Czarno-białe zdjęcie. Kobiera siedzi na wózku inwalidzkim. Nogi ma przykryte kocem, nad sobą rozłożoną parasolkę. Druga kobieta pcha wózek. Wychodzą z bloku, na parking.

Indiana Jonsdóttir żyje na osiedlu mieszkaniowym na przedmieściach Rejkjaviku, wśród imigrantów, którymi szczerze gardzi. Żeruje na państwowym systemie opieki, symulując niezliczoną ilość chorób. W swoim małym, prywatnym ogrodzie trzyma największą dumę i radość życia – nagradzane na konkursach ogrodniczych drzewko Laburnum (Złotokap). Jej codzienną towarzyszką jest sąsiadka Johanna, szara, dobrotliwa kobiecina pilnująca porządku we wspólnocie mieszkaniowej, której poczciwość Indiana bezceremonialnie wykorzystuje.

Pewnego dnia przedstawiciel Ministerstwa Środowiska składa Indianie wizytę, aby poinformować ją, że państwo egzekwuje nowe przepisy. Mówią one, że wszystkie rodzaje roślin, które nie rosły przed rokiem 1900, zostaną wyrwane z korzeniami.

W tej sytuacji jedyną pociechę kobiety stanowi jej syn Unnar. Unnar żyje w cieniu matki, stale przez nią strofowany. Indiana traktuje go prawie jak dziecko i trochę świadomie, a trochę podświadomie cały czas powstrzymuje jego rozwój starając się utrzymać go zależnym od siebie. Z niezadowoleniem obserwuje podejrzaną pasję syna jaką jest ochotnicza grupa ratunkowa.

Prawdziwym szokiem jest jednak dopiero wiadomość, że syn zakochał się w imigrantce. Wesołej, beztroskiej i szczerze oddanej Unnarowi Danieli trudno jest porozumieć się z przyszłą teściową. Tymczasem prawdziwy kataklizm dopiero przed Indianą.

Zwiastun