Ojciec reżysera Eimuntasa Nekrošiusa był stolarzem samoukiem, który tworzył różne wyroby z drewna. Niejedno wykonane przez niego krzesło stało się rekwizytem w synowskich spektaklach i podróżowało z nimi po całym świecie.

W legendarnej inscenizacji Hamleta w reżyserii Nekrošiusa związek ojca z synem został wyrażony tak oryginalnie i poruszająco, jak w żadnej innej interpretacji tej sztuki Szekspira.

Ojcowizną Eimuntasa Nekrošiusa jest małe miasteczko Šiluva, które słynie jako święte miejsce i cel pielgrzymek. Reżyser często je odwiedzał – spędzał wakacje w domu rodziców, przygotowując się do nowych przedsięwzięć.

Renesansowy Teatro Olimpico (Vicenza, Włochy) to najstarszy na świecie teatr w zamkniętym pomieszczeniu. Wystawienie się w nim jest zaszczytem dla każdego twórcy. Nekrošius pracował tu jako dyrektor artystyczny w 2013 roku i przedstawił spektakl Księga Hioba. Relacja ojca z dzieckiem stała się w nim pryzmatem, przez który spogląda się na historię z Pisma Świętego.

Księga Hioba była pierwszym spektaklem Nekrošiusa wystawionym w jego ojcowiźnie. Zgromadził on rzesze widzów – mieszkańców Šiluvy i okolicznych miejscowości. Inscenizacja odbyła się na centralnym placu miasteczka, naprzeciw bazyliki tłumnie odwiedzanej przez pielgrzymów. Niedaleko od miejsca, w którym kilka lat później Nekrošius został pochowany…

Krzesło ojca to bardzo osobiste świadectwo Audronisa Liugi o Eimantasie Nekrošiusie jako człowieku i twórcy. Jest to opowieść o tajemniczej więzi między ojcem i synem, między domem a światem.